जगण्यासाठी झगडायलाच हवं

रडवणं असतं अगदी सोपं
बघा जरा कुणाला हसऊन
टाके घालायला वेळ लागतो
सहज टाकता येतं उसऊन

निर्धार पाळायला निश्चय हवा
कारण नाही लागत मोडायला
क्षणार्धातच रेघ मारता येते
वेळ लागतो ती नीट खोडायला

नाकारणं एक पळवाट असते
सामोरं जाउनच होतो स्विकार
कर्तव्यासाठी लागतोच त्याग
हक्क करतात नुसती तक्रार

एकदा पाडुन फोडलेले कप
कधिच सांधता येत नाहीत
एकदा दुरावलेली मने मग
पहील्यासारखी होत नाहीत

हार मानली की सारंच संपलं
जिंकण्यासाठी लढायलाच हवं
मरण तर काय क्षणाचा खेळ
जगण्यासाठी झगडायलाच हवं

शब्द-सखा च्या सखीने माझ्या वर केलेली ही कविता...

नमस्कार मित्रहोआज पर्यंत तुम्ही मी कोणावर तरी लिहिलेल्या कविता वाचल्या...
पण ह कविता या शब्द-सखा च्या सखीने त्याच्या वर केलेली ही कविता...
जी मुलगी कविते ला बोअर म्हणायची ती
जेव्हा प्रेमात पडली तेव्हा तिने ही कविता केली..

प्रेम हे नक्की काय असतं???
प्रेम हे नक्की काय असतं???
कोणी घेतलेली काळजी असतं ??
की कोणी निरागस पने
व्यक्त केलेली भावना असतं
आज तुझ्यावर खर्या अर्थाने
कविता करावीशी वाटते
प्रेम करावेसे वाटते....
पानझडी च्या ऋतुत सुद्धा
माझ्या मनाला कोंब फुटतात
आज अंगाला झोंबणारा गार वारा
सुद्धा तुझ्या कुशीत गरम भासतो
माझ्या साठी असलेल्या भावना
जेव्हा तुझ्या डोळ्यात दिसतात
तेव्हा त्या बर्‍याच काही सांगून जातात
तुझा अल्लद पणा मनाला स्पर्श देतो...
जसे मी सुंदर नसताना
देखील सुंदरतेचा आभास देतो......

Kahi Charolya

सुचले काही शब्द
काही कल्पनात विरले..
भावलेल्या क्षणांना
मी कवितेत रचले

निघुन गेलेली तु..

आता फक्त निघुन गेलेली तु..
आणि वळणावर, भिजत राहिलेल्या वाटा अश्रुंनी..
अश्रु देखील सरत आलेले..
विरत जाणाऱ्या इंद्रधनुसारखे..
तरी आतुन एक खोल बोभाटा,
कुणास ठाउक किती काळ
किंचाळत राहील अजुन..
सगळ जुन जुन झालेलं
आकाशपण दुर उठणारा
धुळीचा लोट मात्र अगदी ताजा,
नवीन तु तर कधीच पोहोचलीस
दुर पलीकडच्या देशात.
.मी मात्र अजुन तळमळतोय,धावतोय..
तुझ्या सावलीच्या मॄगजळामागे.
आता फुटेलच छाती,
आणि कदाचीत पुढच्या
क्षणाला प्राणांचा बांध..
आणि वाहुन जाईल पुला खालुन
खळाळणारं प्रेम मनाच्या आतलं..
आता तुझी खुण म्हणुन
राहिलेलं काहीच नाही
आलेल्या वादळाने
सारं सारं पुसुन नेलं
मागे राहिले फक्त
डोळ्यात खुपणारे मातीचे कण..
त्यातुन वाहणारी वेदना,
आणि,थोडीशी कविता..
बाकी भिजलेली वाटही सुकेल आता..
प्राणांच्या चिखलासारखी..
मागे उरेल ती
फक्त निघुन गेलेली तु ..

सखे तू सोबत असताना..

सखे तू सोबत असताना..
माझी प्रत्येक सकाळ ही आनदाणे खुलायाची
सोनेरी पावलांनी जणू अप्सराच पृथ्वीवर यायची...

सखे तू सोबत असताना..
तो वारा ही शांत वाहायचा
जणू तो ही तुझ्या गोड बोलन्याने
मंत्रमुग्धा व्हायचा ...

सखे तू सोबत असताना..
प्रत्येक फूल ही हसताना दिसायचे
जणू तेही उमळण्यासाठी
तुझ्या येण्याची वाट पाहायचे

सखे तू सोबत असताना..
त्या झरा च्या पाण्यात ही संगीत असायचे
जणू ते ही आपल्या प्रेमाचे
बेधुन्द गीत गायचे

सखे तू सोबत असताना..
प्रत्येक सायंकालही मोहक व्हायची
जणू तिलाही तुझ्या
गुलाबीओठांची च रंगात यायची

सखे तू सोबत असताना..
ती रात्रहि लवकर सारायची
जणू ती ही कोणाला तरी
भेटण्यासाठी आतुर व्हायची

सखे तू सोबत असताना..
काही काळ मन ही विसावायचे
पुढच्या भेटीसाठी पुन्हा
तुझीआतुरतेने वाट पाहायचे...

तू ....

तू श्वासातही गंध वासातही
तूच तू भवती हर्ष मासाताही
तूच तू हृदया मध्ये खोल झन्कारते
हाय गाता तू गीत प्रकाशाचे..
तूच तू ओठांतुनी गर्द घाटातुनी
अंतरीच्या गुलाबी सैर लाटातुनी
तूच तू मनाच्या मनी लहर ही श्रावणी
साठता तू हळूच मीटते माझी पापणी